LONDEN REIS 

23 november 2005 t/m 26 november 2005

door Gerrit Vermeulen

Gerrit Vermeulen

(met dank aan Bert + Will Dullaart en Sylva Hostetler voor de reisfoto's)

Eindelijk was het zover. Om 7.45 in de ochtend was ik als eerste aanwezig bij de incheckbalie van BMI op Schiphol waar we zouden verzamelen. Langzamerhand kwamen de Everly Fans zich melden. Voor mijzelf waren er toch wel weer een aantal onbekende Everly fanaten.

 

 

Maar dat was maar voor even hoor. Binnen een aantal uren was het gewoon ouwe jongens krentenbrood. Er werd een vertraging van 2 uur aangekondigd vanwege de mist. Het werd uiteindelijk een uurtje dus dat viel dan toch wel mee. Met mooi weer kwamen we aan in Londen, een fantastische sfeer was nu al aanwezig.

 

 

Ik had kennis gemaakt met Peter, een geweldig gezellige kerel met veel humor.

 

Nadat we hadden ingecheckt in het hotel en de kamers hadden bekeken, gingen we met ons groepje Londen verkennen. Het was koud en erg druk. Ons hotel stond midden in het centrum. We bestelden de eerste biertjes en wijn etc werd genuttigd en we praatten uiteraard veel over het concert die avond. Zelf had ik er een goed voorgevoel van. Dit concert was in de Hammersmith Apollo.Het was 10 jaar geleden dat ik mijn sterren had gezien, dus ik was best wel nieuwsgierig.

 

Yvonne en Miep, een paar apart hoor. Zij hadden weer wat. Hun koffers met kleding waren niet op het vliegveld aangekomen. Na lang beraad en telefoontjes met luchtvaart maatschappij en verzekering mochten deze vrouwen (wat een geluk) voor elke dag nieuwe kleding kopen bij Harrods. Zo wil ik ook wel wat kwijtraken. Maar dit probleem werd op deze manier goed opgelost via de luchtvaartmaatschappij BMI. Ze zagen er ook als sterren uit hoor tijdens het concert.

 

 

Londen blijft een mooie stad met een prachtige kerstuitstraling. Supermooi. Maar wat is Londen duur! De ene winkel was nog mooier dan de ander. Maar het ging mij om het concert daar kwamen we voor.

 

Nadat we heerlijk hadden gegeten gingen we richting hotel om ons voor te bereiden op ons eerste Everly Brothers concert. Nou daar ging het hele stel met de bus. Deze stopte vlak bij de Hammersmith Apollo. Is overigens wel heel goed geregeld de bus en de underground. Het was een prachtig theater, anders als de Royal Albert Hall maar super gezellig.

 

 

Wat mij opviel was dat er door de Everly crew prachtige muziek werd gedraaid voor het optreden van de Everly Brothers. Na de show hoorde ik dat de zangeres Alison Krauss was. Geweldig, alleen weet ik nog niet welke cd het was. Als iemand dat weet, laat het me weten.

 

Daar kwamen ze. Een warm gevoel kwam over mij heen. Vergeet niet dat deze broers de hele muziek wereld hebben beinvloed. Dat weet ik zeker. ‘Green River’ was het eerste nummer. Mijn lievelings nummer. Erg mooi. Luister maar eens naar de tekst. Wat een drummer in de band. Heb zelden zo iemand gezien. Een waardige opvolger van Larrie Londin.

 

De ene na de andere song vloeide over ons heen. Don was tijdens introducties een beetje moeilijk bij stem, maar tijdens het zingen geweldig. Deze mannen hebben een enorme ervaring. Het concert was anders opgebouwd dan we gewend waren. Opgedeeld in accoustiese en electrisch versterkte sets. Zeker de moeite waard was een enkele korte pauze waarbij de band het voor het zeggen had met de fenominale Albert Lee en Pete Wingfield. 

 

De pauze kwam veel te snel. Deze duurde 20 minuten. Na de pauze kwamen Don en Phil op met een speciale gast. Dit was Ike Everly, hun vader. Een deel uit de oude radio show van The Everly Family werdt ten gehore gebracht. Het knappe was dat de Everlys de song ‘Don’t Let Our Love Die’ halverwege naadloos deden overvloeien in hun 2005 show. Daarna volgden ‘That Silver Haired Daddy Of Mine’ en verschillende andere folk songs. Geweldig was dit. Het zijn op dit gebied de allergrootsten en de besten. Veel geimmiteerd, nooit geëvenaard!

 

Phil Cranham op de staande bas was een leuk detail. Dit gaf een zeer apart gevoel, net als wat later Albert Lee op mandolin. De songs volgden elkaar snel op. Ook het tweede deel van het optreden was zo voorbij. Maar de zaal kreeg een prachtige toegift. Na de show kwam Pete zich in de hal persoonlijk verontschuldigen dat ze niet een nummer meer konden zingen omdat Don’s stem niet helemaal in orde was. Dit was het eerste concert. Ik hoorde in de hal zeer positieve geluiden. Naar mijn beleving was het een goed concert, zoals we minimaal mogen verwachten van Don en Phil. Deze staan daar met hun fantastische band garant voor.

 

 

Via de underground gingen we terug naar ons hotel, waar we in de bar nog gezellige uurtjes doorbrachten!


De volgende dag was de Everly party in de Zetland Arms een fijne start.
Ik heb daaraan een speciaal verslag gewijd.  

 

Rond 17.30 snel terug voor het concert in de Royal Albert Hall. We hoefden maar een kwartiertje te lopen vanaf het hotel. Het was ook deze dag super koud. Gelukkig waren de toegangs deuren open. Na de controle op foto toestellen, enzovoorts konden we naar binnen. De security mensen hadden niet gezien dat ondergetekende een grote camera bij zich had maar dat kwam mij goed uit.

 

Het blijf je verbazen, wat een entourage, die rode stoelen etc. Ook nu werd ik weer getroffen door die prachtige muziek van Alison Krauss. Ik had het geluk op rij 3 te zitten naast Yvonne en Miep. Het concert was van dezelfde kwaliteit als het eerste. Wat mij  opviel was de samenwerking en de grappen van Don en Phil, ze waren zeer ontspannen. Ook de toegift was bijzonder. Ze hadden Ýou Send Me’ niet gezongen in de Hammersmith Apollo. Ik vond de stem van Phil nog iets beter als de avond daarvoor.


We konden het niet nalaten ons na afloop naar de artiesten uitgang te spoeden. Bitter koud
was het, zie foto’s van Yvonne (doet met ergens aan denken) boven een warm rooster. Ze had het tot haar navel heel koud. Circa 1,5 uur hebben we er gestaan maar geen Don of Phil. Dat viel tegen, zeker nu er een fan was in een rolstoel met zuurstof die zat te wachten op de broers. Jongens, denk hier toch eens aan. Het geeft juist zo’n fijn gevoel van waardering van  jullie kant naar de bezoekers toe. Zij komen toch van heinde en ver om jullie te zien!?

 


We besloten naar de bar in het hotel tegaan waar het ook weer vreselijk laat en zeer gezellig werd. Zaterdag. Het is veel te snel gegaan. Maar ja, rond half drie stond de bus klaar richting vliegveld. Het moet mij toch van het hart. Wij staan er niet bij stil maar de mensen die dit georganiseerd hebben, Yvonne en Martial, de Everly reis, de geweldige concert kaarten en de party. Dit kost heel veel tijd, telefoontjes, mailtjes en motivatie van de mensen die allemaal hebben georganiseerd. Het lijkt mij een goed idee om op de Everly dag, 21 oktober 2006, Martial, Yvonne, alle mensen die deze dingen moeglijk maken eens extra in het zonnetje te zetten. Zelf heb ik iets in gedachten, maar wellicht jullie ook. Martial heeft ons nu bijna 40 jaar dit Everly gevoel gegeven. Iets unieks, vind ik. Maanden van voorbereiding gaan aan deze evenementen vooraf

Ja, dan moet zo’n man maar eens in de schijnwerpers komen of ie wil of niet......maar dit zijn we wel verplicht, denk ik.

 

Amsterdam. Uurtje vliegen in een BMI vliegtuig met bijna alleen maar Everly fans. Daar stonden we dan. Even afscheid nemen, met weemoed naar ons huisje. Voor mij had het met deze fijne mensen nog veel langer mogen duren. Tof dat ik dit met jullie allen heb mogen meemaken. Speciaal Dik, Peter en Gerard, Gert en Francisca, vrienden tot horens. Op naar het volgende evenement. Ik hoop dat jullie allemaal fijne feestdagen hebben beleefd en wens iedereen een gelukkig nieuwjaar. Hopelijk tot ziens.

 

Bye Bye Everly fans !

TERUG